Breien, breien, breien. Ik zei jullie al dat het een beetje een verslaving begon te worden en dat is nog steeds niet over. In de tussentijd heb ik twee babymutsjes af en nog twee sjaals. Nu ben ik bezig met slofjes. Omdat ik niet eeuwig voor mezelf kan breien ben ik ook maar begonnen om voor anderen te breien. Mijn allerliefste huisgenootje en vriendin Wendy heeft de eerste sjaal besteld en die is afgeleverd. De volgende opdracht voor een babymutsje met naam is ook al binnen.
Wat is het fijn om een beetje geld te verdienen met iets doen wat je leuk vindt! En zeker als het iets is wat je ook kan doen als je ziek bent, of van de trap valt. Om jullie even te laten zien hoe het eruit ziet, heb ik hieronder wat fotox92s geplaatst. En mocht je ook iets gebreid willen.. ik kan niet alles maar ik doe het graag en leer snel bij; omdat ik het leuk vind maar stiekem ook voor die paar centjes meer!

Het is bijna zover, 5 december. Voor de meeste mensen betekent dat Sinterklaas. Voor mij betekent het meer; het is de dag dat ik te horen kreeg dat ik MS heb. Dat geeft een heel dubbel gevoel. Sinterklaas is nog steeds leuk, maar toch anders.
Nu hebben meer mensen iets meer met 5 december dan alleen Sinterklaas. En het toeval wil dat het tijdschrift Flair hier een artikel over wilde maken. Via deze blog hebben ze ook mij kunnen bereiken voor dat artikel. Zox92n twee maanden geleden zochten ze contact, na een tijdje is het interview mij telefonisch afgenomen. Daarna mocht ik naar een fotoshoot. Dit was allemaal fantastisch om mee te maken! Met een echte fotografe, een stylist en een visagist. Heel grappig om me zo bijzonder te voelen, zo bijzonder goed te voelen, bij een artikel wat eigenlijk een klein beetje niet leuk is.
Vandaag is het zover, het artikel is uit! Ik heb het zelf nog niet eens gezien maar mijn lieve zusje Pauline komt hem straks langs brengen, dus ben heel benieuwd. Mocht je ook benieuwd zijn? Koop de flair van vandaag tot ongeveer volgende week in de winkel!

Juist. Zal je altijd weer zien. Helemaal blij dat alles goed gaat, lekker je leven weer oppakken, einde van je therapie, helemaal vrolijk en een week vol afspraken. Gaat het mis. Ik dacht toch dat ik beter uitkeek na die val in februari, toen ik een hersenschudding, kapotte kies en gat in mx92n kin had. Maar blijkbaar let ik nog steeds niet genoeg op. Ik wilde mijn was gaan doen, en aangezien ik boven woon en de wasmachine beneden staat betekent dat de trap af. Nou heb ik voor dit soort gelegenheden een stapel met antislipsokken en een wastas met hengsel zodat ik mijn handen vrij heb. Maar toch ging het bij de eerste stap al mis. Ik gleed weg en kon me niet meer vasthouden. Ik draaide in de lucht en probeerde met mijn linkerhand nog het hekje aan de rechterkant te pakken maar het mocht niet baten. Met mx92n hoofd naar beneden en ergens nog een draai, toen ik tegen de deur klapte, kletterde ik over de treden naar beneden. Toen ik met een schreeuw onderaan de trap lag, waren daar gelukkig mijn redders in nood; Yoka en Matt. Dit zeg ik zo omdat de vorige keer, toen ik bewusteloos op de drempel lag in een plas bloed, zij er ook al waren. En ook nu hebben ze weer prima voor me gezorgd! Gelukkig was ik niet buiten westen dus kon ik zelf mx92n moeder en vervolgens de huisarts bellen. Ik mocht wel opstaan maar als het mis ging zou ik de ambulance moeten bellen. Kan je je voorstellen hoe blij ik was toen er niets ernstig mis ging! Een beetje duizelig kon ik naar de bank lopen. Met een beetje hulp van Matt, Yoka en mx92n moeder kon ik me toen fatsoenlijk aankleden (jaja tot overmaat van ramp viel ik ook nog met badjas naar beneden) en richting de huisarts. Daar was ik al redelijk snel aan de beurt, maar omdat alles zox92n pijn deed moest ik toch even een foto laten maken van mx92n wervels. Ondanks dat we er al allemaal grapjes over gemaakt hadden (dankzij therapie kan ik nu overal het positieve in zien!) kneep ik hem toch wel, wat als er iets gescheurd zou zijn? Zouden mx92n zenuwen dan wel goed beschermd blijven en zou ik dan de komende weken niets meer kunnen doen? Godzijdank (ik dank God daar ook letterlijk voor) was er op de fotox92s niets te zien.
Nu zit ik dus sinds maandag thuis met een hele hoop pijn. Ik heb aardig wat blauwe plekken en schaaf/brandwonden van het vallen en daar bovenop komt behoorlijk wat spierpijn. Ik ben natuurlijk allang blij dat er niets ergers aan de hand is, maar soms is het wel even slikken, want je kan niet normaal zitten of liggen en elke keer als ik iets te ver beweeg dan ontsnapt me een kreetje van pijn. Gelukkig had ik net nieuwe wol besteld, want breien gaat nog wel. Nu brei ik dus en zit en lig ik verder zo stil mogelijk. Ik merk gelukkig dat dat rust nemen helpt, want het is al minder erg dan de eerste paar dagen.
Ach ja, volgende week maar weer opnieuw proberen!

Ik heb iets nieuws gevonden wat ik leuk vind, breien. Ik heb toen ik net ziek was al twee sjaals gebreid maar omdat ik dacht dat ik alleen maar recht kon breien, was het toch wel snel saai geworden en ben ik er weer mee gestopt. Doordat Wendy (huisgenootje) ineens aan het breien sloeg en mij erin mee trok ben ik toch maar weer begonnen aan een nieuwe sjaal. Ik kreeg de kriebels weer te pakken en vertrok al snel weer richting de Wibra voor nieuwe bollen wol. Maar wat bleek? Kleur uitverkocht.. Naja dan toch maar proberen een muts te breien, kost minder wol, en ooit moest ik toch leren om iets anders dan een sjaal te kunnen? Daarbij had ik niet al twee jaar wol liggen om voor Sander een muts te breien? Dus met wat hulp van de mevrouw van de winkel, van een paar websites en van mam (vooral van mam! waar was mijn breiwerk zonder haar?) heb ik binnen twee dagen een muts in elkaar geflanst. Nog niet zo heel netjes, maar aangezien het mijn eerste averechte steken waren en ik nog nooit geminderd had was ik absoluut trots op mezelf!
Ik ben dus gelijk maar door gaan breien aan die muts voor Sander, en ook die was met zox92n twee dagen klaar. Hij was al een stuk netter dan de eerste en aangepast naar de wensen van Sander. Zou nog bijna denken dat ik daadwerkelijk kan breien! En eerlijk gezegd moet ik zeggen dat al dat breien verslavend werkt. Ik zit nu zonder wol en ik vind het maar helemaal niks..
Gelukkig heb ik net een goed doel gevonden om voor te breien; http://www.breivoorindia.nl/. Even sparen dus voor de aanschaf van wol en dan weer volop aan de slag! Het is namelijk heerlijk tijdverdrijf en jeetje wat kost het een hoop minder energie dan de gemiddelde activiteit. En dan is het ook nog voor het goede doel! Wat kan het leven soms toch mooi zijn he?

Ik loop al heel lang te denken of ik weer eens wat zal posten op mijn blog. Er is zoveel gebeurd in het afgelopen jaar wat ik niet opgeschreven heb, dat ik niet weet hoe ik dat ooit nog moet verwoorden. Misschien dat ik er ooit nog wat over ga schrijven, maar nu niet. Nu richt ik me liever op de toekomst. Alhoewel er nog steeds dipjes zijn, gaat het de laatste tijd behoorlijk goed met me. Na alle tegenslagen begin ik langzaam mezelf terug te vinden en dat is het meest heerlijke gevoel. En dat is wat ik jullie wel even graag wilde vertellen. Het plan is om binnenkort mijn blog weer vol te proppen met berichten. Of deze gaan over wat jullie gemist hebben of over wat er allemaal nog komt weet ik niet. Maar dit berichtje was voor mij even nodig om een nieuwe start met mijn blog te maken en zal dus verder weinig informatie bevatten. Is het nou zo dat je graag iets wil weten over het afgelopen jaar, mail me dan maar. Wie weet kan ik van het antwoord een mooie post maken . Met dit berichtje heb ik in ieder geval mijn start gemaakt en hoef ik niet meer te dubben over wat ik als eerste op zal schrijven!

Eindelijk.  Eindelijk heb ik weer iets bereikt. Voor mijn gevoel dan. Natuurlijk ben ik afgelopen jaar door een hoop heen gegaan en dat overwinnen is ook wel iets bereiken. Maar ik had constant het gevoel dat ik niets wezenlijks bereikte, zoals andere mensen. Iedereen slaagde maar en studeerde af en ik had geen verslag geschreven. Afgelopen maanden ben ik er dus maar hard tegenaan gegaan, ik kan geen word meer zien, dus deze blog zal kort blijven. Al mijn oude opdrachten van school heb ik stuk voor stuk ingehaald en zo heb ik sinds september zox92n 32 studiepunten ingehaald, zelfs nog met onderbreking vanwege de gekneusde enkel. Met als resultaat dat ik afgestudeerd ben!!

Nu ben ik trots op mezelf. Niet eens zozeer dat school af is, want na 6,5 jaar gestuntel is er niet zo heel veel leuks meer aan, zelfs al zijn er redenen. School is iets beschamends geworden omdat iedereen het maar afrondde behalve ik, school was het zoveelste ding wat me niet lukte. Maar ik ben wel trots omdat ik eindelijk weer eens iets bereikt heb, zelf gedaan heb. Ik heb er zelf voor gewerkt en het is me gelukt in korte tijd.

Het meest trots ben ik dat ik mezelf nu eindelijk juf mag noemen. Juf zijn is waar ik zox92n 10 jaar lang van gedroomd heb en al heb ik nog helemaal geen zicht op werk, ik ben een juf. Ik ben een juf en dat brengt tranen in mijn ogen. Het is xe9xe9n van de mooiste cadeaus die ik ooit heb gehad, aan mezelf heb kunnen geven. Mijn mooiste afstudeercadeau heb ik denk ik ook al gekregen. Sander heeft me een tegeltje gegeven met x91Kinderen worden geboren met vleugels en onderwijzers leren ze vliegenx92. Mijn droom om kinderen te leren vliegen gaat gewoon uitkomen en ik hang de tegel op een plek waar ik hem altijd zal zien. Zodat ik nooit vergeet hoe graag ik hier wilde komen en hoeveel moeite het heeft gekost om hier te komen, maar vooral dat ik hier nu ben. Eindelijk.

De laatste dagen ben ik weer ontzettend bij de pakken neer gaan zitten. Na mijn laatste berichtje lijkt dat misschien een beetje vreemd, toen was ik nog overal zo blij mee. Die blijdschap is zelfs nog toegenomen nadat ik dat laatste bericht schreef. Ik had een hele goede uitslag van de MRI; geen enkele nieuwe beschadiging sinds de vorige MRI! Het geeft misschien geen garantie voor de toekomst maar het is wel heerlijk om te horen. Ook was ik weer naar mijn werk geweest.  Compleet in tranen kwam ik er aan omdat ik zo gelukkig was. Het idee dat ik er zelf naar toe kon komen, dat ik weer al die kinderen kon zien en mijn collegax92s, wow daar had ik tot nu toe elke dag over gedroomd. Om mijn grote droom, lesgeven aan kinderen, weer op te kunnen pakken.  Ik heb ik weet niet hoeveel tranen gelaten, puur omdat ik zo gelukkig was. Alles leek perfect, tot vorige week..

Toen alles op zijn geweldigst leek viel ik. Of het door de MS kwam of domweg pech of onoplettendheid was zal ik nooit weten. Maar hard viel ik wel. Mijn enkel was helemaal opgezwollen en de volgende dag bleek hij flink gekneusd. Dat betekende dat ik minstens een week met krukken moest lopen omdat ik er amper op kon staan.
De eerste dag dacht ik dat het allemaal nog wel in orde kwam, maar ik merkte al snel dat ik alles wat ik opgebouwd had op kon geven. Zo boos was ik! Na een jaar vechten om weer ergens te komen, om een volwaardig leven te leven, om mijn dromen weer waar te kunnen maken, kon ik weer opnieuw beginnen. Ik lig weer de halve dag op bed, kan nergens heen, de trap niet af en moet constant om hulp vragen. Die MS had ik ondertussen wel geaccepteerd, maar dit accepteren lukt me voor geen ene meter. Het liefst maak ik iets stuk en ga ik schreeuwen. Ik vind het niet eerlijk. Waarom? Waarom nu?

Zo leef ik nu al een week, ik kan nog net zoveel met mx92n enkel als toen ik net viel en de pijn is nog net zo erg. Ik heb er gewoon geen zin meer in. Het enige waar ik zin in heb is opgeven, want wat heeft het voor zin als je zo hard vecht om alles weer door je vingers te zien glippen?

Blijkbaar heeft het zin, want toen ik zojuist naar de tv keek zag ik Oprah. Ze had een show over hoe het is voor mensen wanneer zij gediagnosticeerd zijn met een ernstige ziekte. Dat er elke seconde iemand gediagnosticeerd werd met kanker en elk uur iemand met MS maakte me aan het schrikken. Er waren verschillende beroemdheden met een ernstige ziekte. De hoofdgast was iemand met MS.
En wat bleek? Al die mensen zeiden precies wat ik in mijn vorige blog zei. Hoeveel meer geluk je kunt kennen wanneer je de diepe dalen ervaart. Met tranen in mx92n ogen besefte ik weer waar ik het allemaal voor doe. Hoe vervelend het is om alsmaar tegenslagen te hebben, maar hoe prachtig het is als je ervoor gevochten hebt. Ik weet tenminste wat ik waard ben, ik weet nu dat alles wat ik heb, ik gekregen heb door ervoor te vechten. Dat ik het waard ben. Mijn halve leven heb ik me afgevraagd of ik wel iets waard ben, maar hoe kan ik niets waard zijn als ik zo keihard mijn best doe met die rotziekte? Alles wat ik nu heb, heb ik eerlijk verdiend en terugkrijgen zal ik het weer. Het allermooiste vond ik wat de man met MS, Montel Williams, zei: x91I have MS. I have it. MS will never have mex92. En daar sluit ik me bij aan.

Misschien is vandaag de dag dat ik gek geworden ben. Ik ben namelijk zojuist tot de conclusie gekomen dat het voor een groot gedeelte eigenlijk helemaal niet erg is dat ik ziek ben geworden. Waarom niet? Omdat ik zo ontzettend gelukkig kan zijn! Ik heb altijd al een scheve balans gehad. Ik was ongelukkig of gelukkig, nooit echt iets ertussenin. Maar wat die MS mij geleerd heeft is te mooi voor woorden. Soms ben ik zo gelukkig dat de tranen maar over mijn wangen blijven stromen. Net of God me in een groot geheim heeft ingewijd. Het is een hoge prijs die ik betaal maar het leven is nu zoveel mooier. Ik hoef alleen maar kleine dingen te doen, naar buiten te gaan als de zon schijnt, mooie muziek te luisteren, Sander zijn hand vast te houden. En ik weet dat het leven 10x mooier is dan ik het ooit had voor de MS.

Ik vraag me ineens af hoeveel mensen dit eigenlijk voelen. Voor mijn MS wist ik niet dat het kon, dus hoeveel mensen zullen het leven leiden wat ik mij altijd voorgesteld had maar zoiets als dit niet voelen? Ik zou gek genoeg bijna medelijden hebben met hen.

Het allermooiste vind ik ook dat ik het zo goed onthou. Voor mijn MS kon ik veel dingen niet vergeten, als er iets naars gebeurde bleef het hangen. Maar wat nu blijft hangen is de eerste keer dat ik weer kon rennen, de eerste keer dat ik naar Kortenhoef fietste, de eerste keer dat ik weer naar school ging (wat overigens vorige week was). Als ik eraan denk schieten de tranen me in de ogen omdat ik me gelukkig voel, ik voel dat ik mazzel heb. Vorig jaar had ik nooit kunnen denken dat iemand zoiets geweldigs mee kon maken.

Als ik erg veel last heb ben ik weleens jaloers op mensen die gezond zijn, die gewoon kunnen doen wat ze leuk vinden, lekker werken en naar school. Maar tegenwoordig ben ik het grootste gedeelte van de tijd gewoon heerlijk tevreden. Ik voel me zekerder over mezelf en gelukkiger. Dan is het leven prachtig.

Oh wat een heerlijke MaSzel dat ik MS heb!

Vorige week donderdag ben ik onder de MRI geweest. Eigenlijk was het praktisch hetzelfde als de vorige keer. Alleen moest mijn hoofd nu ook nog gescand worden zonder contrastvloeistof. Dat betekende dat ik na mijn eerste scans lekker stil mocht blijven liggen met mijn hoofd in een kooitje zodat ze een naald in mijn arm konden steken. Zoals jullie wel eerder gelezen hebben heb ik het niet meer zo op naalden en werkt mijn lichaam ook vaak niet mee als ze proberen ze erin te steken. Zo ook nu dusx85 nergens een ader te vinden. Is me eerder gebeurd dus nog geen stress, gewoon de andere arm. Maar ook daar.. niks! Dan maar wat langer de band erom. Ze begonnen al te voelen bij mijn polsen en de angst sloeg toe. Oh nee niet weer die gekke plekken, daar doet het juist veel meer pijn dan in mijn elleboog. Dus ik nog een dikkere vuist maken en terwijl de band om mijn linkerarm zit knijpen ze ook nog even mijn rechter af. Ze beginnen al te bespreken of er een dokter bij moet komen dus ik voel mijn hart nog wat harder kloppen. En behalve mijn hart ook mijn arm. Ik meld dat het wat pijn begint te doen links en ik hoor dat dat best kan kloppen omdat die arm blauw begint te worden. Leuk, heb ik weer! Gelukkig hielp de blauwe arm wel om een ader omhoog te duwen en proberen ze het toch maar in mijn elleboog. Gelukt! Even een pijnlijk prikje maar de vloeistof zit in mx92n lichaam en ik mag lekker die kooi weer in.

Ik ben toch maar wat blij dat ik die leuke cd van Ilse de Lange heb gekregen van mijn oom en tante. Als alles begint te bonken in dat ding hoor ik de geruststellende klanken van relaxte liedjes en hou ik het nog even wat langer vol om doodstil te liggen. Op zich vind ik het apparaat zelf niet vervelend maar ik ben toch zoooo bang dat ik beweeg en dat ze dan weer opnieuw moeten beginnen! Is gelukkig allemaal niet nodig geweest en ik ben er op een klein gaatje in mijn arm weer ongeschonden doorgekomen!

Nu is het afwachten tot 17 september. Dan hoor ik of mijn medicijnen aan het aanslaan zijn of niet. Daar ben ik toch wel zenuwachtiger voor dan ik afgelopen maanden dacht. Eerst maar even lekker naar Londen met Sander, dan kan ik al die zorgen vergeten!

Ontspannen.. iets wat iedereen graag wil doen. Alleen hoe doe je dat? Iedereen heeft er allerlei trucs en tips voor, maar mij lukt het dus niet. Eigenlijk is dat altijd al zo geweest, maar door die MS ben ik er pas goed achter gekomen. Ik span bijna altijd zoveel mogelijk spieren aan, al lig ik uit te rusten op bed. Daar word je dus lekker doodmoe van. Niet handig. Dus ik ben er maar mee naar de huisarts gestapt. Die heeft me doorverwezen naar mensendieck.

Vorige week woensdag ben ik voor het eerst geweest. Gadver wat irritant is het om naar jezelf te kijken in de spiegel en hoe confronterend om te zien wat je allemaal fout doet. Maar gelukkig blijk ik best te fiksen. (En wat fijn is het om weer eens te horen dat het allemaal in orde kan komen!) Behalve voor het ontspannen ben ik er ook voor mijn houding. Voor wie het nog niet is opgevallen, ik loop mijn halve leven al krom, en ook dat is niet erg goed voor je, zeker niet als je een chronisch ziekte hebt die je al sloopt.

Dus ga ik voorlopig lekker elke week. Vorige week ben ik zelfs behalve die woensdag ook nog op vrijdag geweest en heb ik allerlei oefeningen meegekregen. Als ik alle oefeningen om mijn spieren aan te sterken en mijn houding te verbeteren wat onder de knie krijg ga ik meer oefenen om ook mijn ademhaling en het ontspannen onder de knie te krijgen. Ik ben erg benieuwd hoe het afloopt maar ik kan nu al vertellen dat ik het erg naar mijn zin heb. Heerlijk om eens wel wat aan je eigen herstel te doen, iets waarbij je ziet waar je voor werkt. Nou maar hopen dat ik snel resultaat ga zien!